Dlaczego śnimy? Mistycy sądzili, że sny są przepowiedniami przyszłych wydarzeń. Zygmunt Freud twierdził, że są one oknem do podświadomości. Objawiają nasze ukryte pragnienia, stłumione popędy oraz wyparte „id".
Obecnie istnieje tyle teorii snów, ile szkół w psychologii. Żadna z nich nie jest jednak poparta empirycznymi dowodami.
Psychologowie odkryli, że sny są niezwykle ważne dla naszego dobrego samopoczucia. Jeśli jesteśmy budzeni za każdym razem, kiedy zaczyna się marzenie senne, stajemy się rozkoja-rzeni i drażliwi, chociaż w sumie przespaliśmy wiele godzin. (Marzenia senne u osoby badanej można przerywać dokładnie w momencie ich pojawiania się, śledząc powstawanie fal alfa na elektroencefalogramie* oraz ruchy gałek ocznych odpowiadających stadium REM**. W ten sposób odkryto, że również inne ssaki mają marzenia senne).
Zdaniem Hopfielda sny są stanami energii fluktuującej w układach kwantowomechanicznych. Uczony ten odkrył, że zaproponowane przez niego sieci neuropodobne odtwarzają wiele właściwości marzeń sennych. Wiadomo, na przykład, że po serii wyczerpujących przeżyć odczuwamy potrzebę snu i śnienia. Hopfield zauważył, że jeżeli obdarzymy sieć neuro-podobną zbyt wieloma wspomnieniami (wgłębieniami), przeładowany układ zaczyna źle funkcjonować. Oznacza to, że czas docierania do pewnych rejonów pamięci staje się niezmiernie długi. W i tak już nierównym zboczu zaczynają pojawiać się niepożądane przeszkody, nie związane z żadnymi prawdziwymi wspomnieniami. Te nierówności nazywane są nieprawdziwymi wspomnieniami i odpowiadają marzeniom sennym. W przeciwieństwie do prawdziwych wgłębień nie odpowiadają one żadnym zdarzeniom z przeszłości, lecz są elementami stworzonymi z już istniejących w pamięci wspomnień.